Na tien jaar weer terug in de derde klasse

Bam! Met een duidelijk 5-0 overwinning op Hulsberg heeft Walram de sprong naar de derde klasse bewerkstelligd. Trots als een pauw, tranen van blijdschap, vreugdkreten, knuffels van iedereen die Walram een warm hart toedraagt. De spanning was weg. De titel waar dit seizoen zo vurig op was gehoopt nadat het verleden jaar tegen RKVB uit Baexem zo dramatisch was verlopen, was een feit. Iedereen aan het feest, tot in de vroege uurtjes.

Maar Hulsberg was niet naar sportpark Oost gekomen als puntenleverancier. Ook de bezoekers hadden baat bij een zege. Voor de derde periodetitel is de ploeg nog volop in de race. Walram kon, mits winst, op drie speeldagen van het einde de promotie veiligstellen. Bij een gelijkspel of zelfs nederlaag waren de resultaten van achtervolgers Wijnandia en RKASV belangrijk. Zo ver is het niet gekomen.

Walram en Hulsberg zijn geen onbekenden voor elkaar, zowel binnen als buiten het veld. Maar nu was het even anderhalf uur strijd leveren. Niets en niemand ontzien. Tikje hier, venijnige opmerking daar. De eer van de club stond op het spel. Uit werd het 1-1, een teken dat beide teams redelijk aan elkaar gewaagd zijn.

Ruim 500 toeschouwers hadden, onder een flets zonnetje en af en toe gure wind, de gang naar sportpark Oost gevonden. Vanaf het eerste fluitsignaal van arbiter Schenk uit Roermond zette Walram de toon, maar de bezoekers bleven in het spoor. Tot echt uitgespeelde kansen kwamen beide ploegen niet, al was een schot op de Hulsbergse lat een voorproefje van wat in de tweede helft zou gaan komen.

Vijf minuten had Walram nodig om het gaatje in de geel-rode defensie te vinden. Angelo Rouwette zette op links door, legde prima af op broer Ricardo die beheerst binnen tikte: 1-0. Een eerste zucht van verlichting ging door de supporters van de thuisploeg, bij Hulsberg waren de vloekjes langs de lijn ook hoorbaar. Drie minuten later haalde Mike Willems uit, zijn schot verdween via de rug van een Hulsberg-speler langs doelman Joeri Schouten: 2-0. Gelopen koers, zoveel was zeker. Hulsberg geloofde er duidelijk niet meer in al waren er wel nog een paar stuiptrekkinkjes voor het Walram-doel.

Na een uur slalomde Daimy Nijenhuis op links door de vijandelijke linies. De laatste verdediger kon in het doelgebied alleen nog maar aan de noodrem trekken: hij haalde Nijenhuis als een volleerd judoka met een prima ippon tegen het kunstgras: strafschop! Buitenkansje voor Mike Willems: 3-0.

De glazen bier werden nu rijkelijk gevuld, de eerste vreugdetaferelen dienden zich langs de lijn aan. Dit kon niet meer misgaan! Hulsberg spartelde, kreeg het nauwelijks nog belopen tegen een ontketend Walram dat met name in de tweede helft een puike partij speelde. “Verdiende winst, zonder meer,” zou een glunderende coach Jordy Reneerkens na afloop verklaren alvorens hij en zijn assistent Dave Bosch door zijn spelers in het provisorische zwembadje werd gedompeld.

Twintig minuten voor tijd liep Daimy Nijenhuis attent door op een steekpass en tikte beheerst de 4-0 binnen. Nog meer vreugde! Maar de doelpuntenhonger was nog niet gestild. Hulsberg hing in de touwen, kon geen kant meer uit. Doelman Bas Piëtte maakte plaats voor het afscheidsmoment van collega Patrick Ruijters. Angelo Rouwette stoomde nog op, de Hulsberg-goalie kon nog pareren maar de afvallende bal was voor Mike Willems die met de 5-0 voor zijn derde treffer tekende.

                 

Alle remmen gingen bij het laatste fluitsignaal los. KNVB-afgevaardigde Van Vlokhoven, voor de tweede keer aanwezig, kon nu definitief de kampioensschaal aan aanvoerder Levi Meurders uitreiken. Jeugdige spelertjes op het veld, samen met de grote mannen op de foto! De wederhelften van de spelers maakten zich op voor hun bijdrage aan het kampioenschap en showden ‘hun kampioensshirts’.

Sportieve felicitaties van spelers en bestuur van SV Hulsberg die ruim na het eindsignaal deelden in de feestvreugde. Champagneflessen werden ontkurkt, het personeel in de kantine wist dat er een paar zware uurtjes zaten aan te komen. Artiesten werden ‘ingevlogen’, de DJ stoomde zijn muziekmeubel op. Het buffet werd klaargezet. Dolle pret bij spelers en begeleiding. De spelers hadden hun eigen feestje prima geregisseerd en lieten iedereen delen in de feestvreugde. Zonnebrillen, petjes, een eigen cd, een spandoek met een heuse Champions-tekst! Zelfs aan een eigen kampioensschaal was gedacht. Iedereen genoot. Persmensen haalden de laatste quotes op, fotografen schoten mooie sfeerplaatjes. Honderden selfies, gemaakt door klein en groot, jong en oud. Iedereen blij dat die vierde klasse eindelijk tot het verleden behoort. Immers, sommigen spelen al hun hele leven in deze overwegend Maastrichts georiënteerde voetbalomgeving. Volgend seizoen wachten andere namen.

 

 

 

 

 

 

Tot de klok van half negen was het een en al feest in de kantine, een spontane ontlading van een lange weg naar deze titel. Tien jaar duurde de marsroute richting derde klasse!

Na het eerste feestgewoel in de kantine volgde een korte City-Tour die de spelers, begeleiding en supporters richting het centrum waar het eigen feestje tot in de vroege uurtje spontaan verder ging.

Walram stond, een week uitgezonderd, het hele seizoen aan kop. Behaalde twee periodetitels en staat in de laatste periode ook bovenaan. “Terecht dat we het, ondanks een mindere periode, toch allemaal voor elkaar gekregen hebben,” aldus Jordy Reneerkens. Hij is trots op zijn ploeg die ook in moeilijke tijden liet zien collectief sterk te staan.

Die periodetitels doen er niet meer toe. De hoofdtitel, daar was het iedereen om te doen. Andere clubs mogen zich de komende weken uitsloven via de loterij van de nacompetitie om Walram naar de derde klasse te vergezellen.

Foto’s: Loe Geraards



X